D’Chunscht, sich z’zeige, ohni sich z’blösse

Künschtler redet oft vo ihrer Wält dur Gwand, Gstalte oder Metaphere. Aber sie verzelle au viel vo sich sälber dur ganz gwöhnlichi Ort oder Szene. Das isch wie-n-es Sälbstpurtret, eifach chli subtiler und tüüfgründiger.

Sich sälber darstelle isch immer e Herusforderig, wil mer sich debii au es Stück wiit offebart. En gmolte Gägestand isch nie neutral; er isch vollglade mit Identität, Gfüehl oder dr eigene Gschicht. Scho lang bruucht mer s’Stillebe, zum über sich sälber z’rede, ohni dass mer d’Person sälber gseht.

D’Uusstellig vo Mai bis Juni 2026: Einblick id’Intimität

In dere neue Uusstellig gaht d’Galeri däm Gfüehl wiiter uf de Grund. Nach de Sälbstpurtret und em Neo-Folklorismus lade mer Sie ii, die Ort und Sache z’entdecke, wo dur farbigi Metaphere e ganz persönlichi Gschicht verzelle.

Vier Chünschtler händ die Herusforderig agnoo:

  • Barbra le Louverot – Frankriich

  • Vestara Psod – Schwiiz

  • Artemis Irenäus von Baste – Schwiiz

  • Hugo Eckener – Schwiiz

Warum de Umwäg über d’Metaphere?
  • Kei direkte Narzissmus: Über sich rede, ohni sich direkt id’Uuslagelaage z’stelle.

  • S’Unsagbare usdrucke: Gwüssi Gfüehl chömmet dur visuelli Metaphere besser übere.

  • Identifikation: En eifache Gägestand berüührt de Betrachter oft viel direkter.

  • De Alltag zur Kunschtspraach mache.

Es wiiters Sälbstpurtret Am Ändi sind das alles „diffusi“ Sälbstpurtret. Statt z’säge „das isch mis Gsicht“, sät de Künschtler: „Das isch das, wo-n-ich gsee, was ich gfüehle und was mich umgit.“ Und genau das zeichnet am Schluss e ganz eigeni Identität.

affiche de l'exposition sur le néo-folklorisme, galerie art Koronin, mai à juin 2026

Barbra Le Louverot: D’Schritt vomene ganze Läbe

In däm strukturierte Wärch verwandelet d’Barbra Le Louverot e Schachtle voll Schue in es rächts Inventar vo de Seel. Au wenn mer keis Gsicht gseet, entdeckt mer stattdäss e buebehafti Asammlig vo Forme und Farbe, wo indirekt s’Bild vonere vilsitige Identität zeichnet. So wird jede Schue zum Hiwiis uf en Momänt, e Haltig oder es Gfüehl, feschtghalte inere dichte und grosszügige Materie.

D’Materie im Diänscht vo de Gfüehl

Zersch emal isch die Schue-Schachtle nöd eifach en Ort zum Uufrume; sie wird zu nere richtige Erinnerigs-Box. Dur die vertruute Sache verzellt d’Barbra, wie d’Ziit vergeht und vo de verschidene „Gsichter“, wo mer im Alltag zeiget. Drum würkt das moderne Stillebe wie-n-e Ehrig an d’Bewegig und an alles, wo mer erläbt hät. Dezue chunnt, dass d’Arbet mit em Mässer de Malerei e fascht skulpturali Dimension git. Die flächige Farbe — vom liidenschaftliche Root bis zum melancholische Lila — beschriibet nöd nur Sache; tatsächlich verkörperet sie d’Energii vo dere Person, wo sie treit hät.

Es Sälbstpurtret dur d’Asammlig

Am Ändi, warum hät sie usgrechnet Schue gwählt? Wil sie üsi diräkti Verbindig zum Bode sind, d’Stütze vo üsne Plän und üserer Müedi. Schlussändlich, indem sie das schiinbare Gvatterhuuse malt, redet d’Künschtlerin vo de Komplexität, Frau und Schöpferin z’sii — zwüschete de Eleganz, em Alltag und em Gsammlig vo Erfahrige.

Vestara Psod: D’Wärchstatt als Spiegel vo de Seel

Währed d’Barbra vo de Bewegig verzellt hät, ladet üs d’Vestara Psod ii, die schtilli Betrachtig in ihrer Wärchstatt z’gnüsse. In däm meischterhafte Wärch isch d’Malerei en Echo vo nere dopplete Liideschaft: dere vom Pinsel und dere vom Giigebau. Tatsächlich gseemer nöd nur e Giige, wo im Entstaa isch, sondern es indiräkts Sälbstpurtret, wo jede Meissel und jede Schpoot d’Geduld, d’Sorgfalt und d’Liebi zum richtige Handgriff verzellt.

S’Heilige und de Alltag: D’Spuure vom Ässe

Uf de einte Siite gseemer die edli Gschtalt vom Instrumänt und d’Präzisionswärchzüüg. Uf de andere Siite unterbricht die bescheideni Präsenz vomene Täller und es paar Brösmeli uf em Schämeli d’Fiirlichkeit vo de Szene. Gnau die Spuure vom ganz normale Läbe mached d’Künschtlerin mänschlich: sie erinneret üs draa, dass s’Schaffe en lange Wääg isch, unterbroche vo eifache Momänte, wo d’Chunscht im Ärnst vom Alltag verankeret.

D’Harmonii vo de Materialie

Dezue chunnt, dass de Kontrascht zwüschem ruyche Holz, em glänzige Metall vo de Schnitzmässer und de weiche Holzschpöit e richtigi optischi Simphonii bildet. So schafft’s d’Künschtlerin, ihres eigene Wäse dur d’Materie usz’drücke, wo sie sälber formt. Indem d’Vestara die Wält malt, zeigt sie üs nöd ihres Gsicht, aber sie öffnet üs ihres Härz und zeigt ihri Händ. Sie ladet üs ii, d’Intimität vo ihrer Suechi nach Harmonii z’teile.

Artemis Irenäus von Baste: Es Zimmer voller intime Schpüüre

Währed mir d’Wärchstatt erkundet händ, nimmt üs d’Artemis Irenäus diesmal mit i’die ganz private Rüüm vomene Chalet z’Montperreux. In däm Bild, wo mit ere feine Hand gmolt isch, gseemer d’Künschtlerin dur ihri Lieblingssache: ihre duresichtige, uufblasbare Sässel, ihri Tanzschue und ihres Body us Schpitz. So zeichnet jedes Detail, vom Skizzebuech bis zu de französische Büecher am Bode, s’Bild vonere Frau zwüschet zwei Wälte — zwüschet de Disziplin vom Training und de Freiheit vom Reise.

Mobiliar als Symbol für s’Dahei-Sii

Zersch emal isch de uufblasbari Sässel nöd eifach en Möbel; er isch ihre treue Begleiter, wo sie überall hiimit nimmt. Im Gägeteil zum massive Chaschte im Hintergrund, schtoht er für d’Lichtigkeit vo de Künschtlerin. So verzellt üs d’Artemis dur dä Sässel, wo scho fascht ihres Markezeiche isch, vo ihrem Bedürfnis, sich überall es neus Dahei z’schaffe.

Disziplin und Geischt: Danze und Läse

Dezue chunnt, dass d’Tanzschue und s’Schpitzebody vo nere fascht ritualisierte Disziplin verzöllet, während d’Büecher am Bode vo ihrer Liebi zur lokale Kultur redet. Dadruus folgt, dass das Bild e rächti Seelestudie vo ihrer Ziit im Doubs isch. Schlussändlich zeigt üs d’Artemis Irenäus nöd ihres Gsicht, aber sie öffnet üs d’Türe zu ihrem Gliichgwicht zwüschem körperliche Isatz und em geischtige Gnuss vom Läse.

Hugo Eckener: D’Bibliothek als Wält

Am Ändi ladet üs de Hugo Eckener is Heiligtum vom Dänke ii. Währed sich die andere Künschtler uf en einzelne Gägestand oder e Landschaft konzentriert händ, malt de Hugo es rächts Gsamtkonschtwärch: s’Büro mit de Bibliothek. Tatsächlich zeichnet in däm Bild voller Details jedes Buech, jedi Figur under de Glasglocke und jedes Tintefass s’Purtret vomene Glehrte. Es isch es Sälbstpurtret vomene gwundrige Geischt, wo d’Ordnig vo de Büecherregal de Freiheit vo de Landschaft antwortet, wo dur s’offene Fänschter inechoo isch.

S’Büro als geischtigs Sälbstpurtret

Zersch emal isch d’Asammlig vo Büecher und Sammlerstück kein Zuefall. Im Gägeteil, die Sache sind de „Rohschtoff“ vo de Identität vom Künschtler. So zeigt üs de Hugo, indem er sin Arbetsplatz mit so viel Sorgfalt malt, sini Quälle vo de Inschpiratioo, sini Reise im Chopf und sini kulturelle Wurzle. Er verwandelt dä Ruum in e rächti Landcharte vo sinere Erinnerig.

D’Öffnig zum Gägenüber

Dezue chunnt, dass de Kontrascht zwüschem warme Holz vo de Bibliothek und em lüüchtende Liecht vo de Landschaft duss beidruckend isch. Dadruus folgt, dass s’Fänschter zu nere Brugg wird zwüsche de schtille Gedanke und de Wiiti vo de Wält. Schlussändlich zeigt üs de Hugo Eckener, dass mer sich sälber au dadurch darstellt, wie mer s’Gliichgwicht zwüschem innere Garte und de Schönheit vo de Natur duss pflegt.

Merci vielmal für Ihre Psuech

D’Galeri Koronin dankt Ihne ganz härzlich, dass Sie sich Ziit gnoo händ für die bsundere Einblick is „indiräkte Sälbstpurtret“. Mir hoffet, die Gschichte händ Sie chli chönne inspiriere.

Wiiteri Uusstellige entdecke

0 Comments

Submit a Comment

Ihre E-Mail-Adresse wird nicht veröffentlicht. Erforderliche Felder sind mit * markiert

Pin It on Pinterest

Share This